LaFamiliaB.nl

mijn mama

**24 december 1998**

**24 december 1998**

 

Mijn Moeder is 13 jaar geleden overleden,

Een leven lang voor een ieder klaargestaan
zo was jouw leven,
zo ben je gegaan,
ook al ging het niet over rozen,
je had hier zelf niet voor gekozen.

Op een vroege morgen,
vond je het genoeg,
was het voorbij met al je zorgen.
toen heb je in de ochtendstonden,
eindelijk je rust gevonden.

Bedankt voor al die mooie jaren,
ik zal ze voor altijd
in mijn hart bewaren,
als een goede herinnering,
toen alles nog goed met je ging.

We hadden toch zo’n goede band,
maar het was tijd voor jou.
Na veel te hebben gegeven
werd je geroepen naar de overkant.
naar een ander leven,

Het zal er niet meer zijn,
het moeder en dochtergeheim.
Nu elf jaar zonder jou,
maar nog in onze gedachten,
als die sterke vrouw.

Daar leef je weer,
tussen vele geliefden,
in een andere sfeer
Ik voel dat je nu gelukkig bent,
daar je heb je rust gekregen,

tot ziens mam……

Zoals elk jaar is dit weer een dag in mijn leven waar ik elke keer zo tegen op ziet. ik hoor elke 24 december om 9.00 de telefoon gaan…..dat mijn broer mij verteld dat mama overleden is, bij hem thuis, bij haar kinderen die haar zo dierbaar waren. elk jaar loop ik als een kip zonder kop door het huis heen, zoals ook toen…wist me geen raad!!!

Mijn mama blijft voor mij altijd bestaan. Haar kleindochters die haar nooit gekend hebben weten wie oma is, en oma krijgt ook elke dag een dikke kus op haar foto. Had het liever anders gezien, dat haar kleindochters haar echt een kusje konden geven……

Ik zal haar altijd blijven missen, maar ik weet dat ze bij ons is.

Ik zeg nooit vaarwel, maar tot ziens, zo ook tegen mijn mama….

je pupsedupsie, ronald, niomi en rashel

Op 16 december 2006 is mijn mama haar broer Leo overleden, ze zijn nu samen, dat geeft een beetje troost, maar het gemis blijft altijd…..

Gedragen jullie je een beetje daar boven ;)

Het verhaal achter mijn mama….

Mijn mama was een doorzettertje. Werkte altijd op maandag en op vrijdag in een sporthal in den haag wat ze met heel veel plezier deed. Haar broer Leo had daar een voetbal club dus altijd reuze gezellig!

Mijn mama is ziek geworden in 1997, na een paar onderzoeken was het toch wel duidelijk dat ze kanker had, het zat in haar darmen en baarmoeder. oke zei ze tegen de dokter toen dat kunnen we vast wel behandelen. ze wilde gewoon beter worden!! en ze had het niet zo op dokters hoor ownee daar moest ze niks van hebben en ze was ook heel nerveus toen we in het ziekenhuis waren, ze moest ook geopereerd worden, haar buik was zo gigantisch opgezet niet normaal, uit haar buik hebben ze toen hele ballen gehaald, tumoren dus. haar motto bleef: beter worden zowel voor mezelf zei ze en zeker voor haar kinderen!! ze wilde de man met het hamertje nog niet zien zei ze altijd, ze was hier nog niet klaar. ik woonde nog thuis en was 21/22 en kon eigenlijk niet zonder mijn mama!

maar goed ze zou een sterke chemo kuur krijgen, en ja het is toch altijd maar afwachten he. ze ging er gewoon met plezier heen naar de chemo’s en belde mij dan altijd op van reets kan je een lekkere bruine boterham met kaas komen brengen want ik heb honger hihi, ja goed hoor mams ik kom er zo aan.

de chemo’s hebben nog een paar maanden aangehouden en toen kreeg mijn mama “groen licht” het was rustig in haar lichaam en in haar bloed!! dus wij allemaal super super blij!!!

op 2 november is mijn neefje jarig en daar waren we dan ook in 1998 en toen zei mijn mama ik voel me toch niet goed hoor, dat ik nog zei “van joh mam kom op het gaat wel over” ja niet dus ze werd maar zieker en zieker. mijn broer heeft haar nog een weekendje meegenomen naar de camping en dan pakte allemaal niet zo goed uit dus weer naar huis toe, nou ja daar werd het van kwaad tot erger. dus naar het ziekenhuis waar ze zo’n hekel aan had. de behandelend arts had al gezegd voordat ze zo ziek werd weer dat haar bloed een beetje onrustig was, achteraf had die toen al moeten ingrijpen. in het ziekenhuis zijn mijn broer, schoonzus en ik nog zo kwaad geworden omdat ze haar weer naar huis wilde sturen, ja dachten wij dat gaat zo maar niet!!! onze mama is ziek en jullie moeten haar helpen!!! achteraf gedacht was ze toen gewoon niet meer te redden maar ja dat zie je dan niet!

de kerst zou eraan komen en mijn broer en schoonzus hadden zoiets van mama moet thuis zijn met de kerst met haar kinderen! die hebben ook werkelijk van alles geregeld tot aan een nachtzuster toe!! er werd een bed besteld, de infusen gingen mee de medicatie ging mee al met al het hele ziekenhuis werd gewoon verplaatst naar mijn broer en zijn vrouw. het motto hier van was mam dan ben je lekker thuis met de kerst!!

nou ja ze heeft een weekje bij me broer gelegen, en elke x als ik thuis kwam vroeg roontje van hoe was het met je moeder dat ik heel overtuigend zei “het gaat goed met haar roon” totdat roon mee ging en die is zo geschrokken toen dat hij zei rachel ze ziet er helemaal niet goed uit en het gaat ook helemaal niet goed. de dagen verstreken en mijn moeder ging achteruit…..

23 december 1998 ben ik weg gegaan savonds bij mijn broer en zei ” mamsepams tot morgen en ik hou van je” oke pupsedupsie zei ze…..

24 december 1998 om 9.00 kreeg ik mijn broer aan de telefoon en toen alleen maar paniek en verdriet…..ik kan het nog niet zo goed omschrijven wat er als kind zijnde dan door je heen gaat…..

dit was even de korte versie van mijn mama story. het verhaal is natuurlijk in real life veel langer maar als ik dat allemaal moet gaan schrijven ben ik morgen ochtend nog niet klaar ;)

Het gaat om het idee van ons toen, heel veel mensen vragen er namelijk nog wel eens naar met heel veel moeite omdat ze er niet zo graag met mij over praten, bang dat ze een snaar raken ;) maar gelukkig weten die mensen nu wel hoe of wat.

Deze drie nummers zijn echt op mijn netvlies gebrand, het nummer van de “schepen” heb ik een hele lange tijd niet kunnen horen, maakte niet uit waar ik was, winkel, cafe of op de radio het nummer zou en moest uitgaan!! wat ook gebeurde;)
nu krijg ik alleen maar rust met de nummers als ik ze hoor…..

ik hou me groot

maar inwendig voel ik me diep ellendig

nu ben ik helemaal niemands kind

is er niets meer wat mij bind

‘k weet dat ‘t niet bestaat

maar als de telefoon gaat hoop ik dat ‘t mijn Moeder is

die ik zo hardgrondig mis

en nog een keer van haar zal horen hoe laat ik werd geboren

‘t allerprilste begin

‘t aardse leven in alleen ‘n Moeder heugt

‘n kind z’n vroegste jeugd

ontdekt de eerste tandjes

en breidt de warmste wantjes

zingt van melk zo zoetjes

kust de mollige voetjes

maakt ‘n lekker hapje

ziet elk zelfstandig stapje

weet precies te vertellen van ‘t amandelen pellen

tot aan ‘t allerlaatst bezeren

en alle keren stond zij mij troostend bij

uit haar ben ik geboren

en heb dat nu verloren

toch blijf ik altijd haar dierbaar kind

omdat herrinnering onuitwisbaar bind.

December 2009.. daar zitten we dan mam…..zonder jou al 12 jaar…… elk jaar is het raar, dan zitten we hier op de bank, zo van, nou snap jij het nou dat het al zolang geleden is……nee!! en dat zullen we nooit snappen ook denk ik. de jaren strijken voorbij, en je bent gewoon nog elke dag in ons koppie en ons hartje mam en missen…dat kan ik hier elke dag wel neer zetten!!! je bent nu gewoon al 12 jaar niet meer hier, nou ja wel hier maar niet in een lichaam. toch hoor ik mensen nog eens zeggen van oow 12 jaar alweer….ja zolang al ja maar voor mij is het als de dag van gister.

 

 

 

Eén reactie

  1. Nu Ben ik niemands kind meer dat is Precies wat ik voel, ik Ben papa’s kleine Meisje niet meer want hij is er niet.
    Ik voel met je mee rachel en weet wat voor soort pijn verdriet gemis dit is.

    Xxx

Plaats een reactie

Protection Plugin created by Jake Ruston - Wordpress Plugin made by FatCow Review and ImHosted Review.

%d bloggers op de volgende wijze: