Twee jaar gaat hard

Twee jaar gaat hard

De afgelopen twee jaar zijn hard gegaan.
En dan doel ik op mijn gebroken heup.

Ik maakte toen deze vlog. En eigenlijk wilde ik er dit jaar niet op terug blikken maar het blijft toch een dingetje van die drama ervaring. En nog elke dag zijn wij daar wel mee bezig. Ik sowieso, want dat been is daarna nooit meer “normaal” geworden.

Ik maak tegenwoordig wel veel gein erover. Ik ben natuurlijk flink bezig met mijzelf vol te tatoeëren en maak dan wel eens de opmerking van zou ik op die littekens laten zetten “moeilijk he lopen” maar dat word mij niet altijd in dank afgenomen als ik dat zeg. Logisch maar we kunnen er wel makkelijker mee omgaan dan toen 😉

We zijn twee jaar verder, en heb nog elke dag last van dat been. Maar loop wel steeds beter dan toen. Toen ik weer een beetje kon lopen kon ik niet eens mijn voeten vegen!! Dat vond ik toch wel zo raar en maakte mij daar ook druk om. Zal het ooit nog goed komen? Die gedachten stond ik mee op en ging ik mee naar bed.

De pijn die ik heb gehad gun ik niemand!! Wat een hel was dat. 7 oktober brak ik hem om 12.38 en 9 oktober om 13.30 werd ik pas geopereerd omdat ik alleen door een trauma chirurg geopereerd mocht worden. Ik mocht niet eten en niet drinken, en werd ondertussen vol gepompt met medicatie die mijn dood konden worden. Gewoon eng!

Maar twee jaar verder, en ik ben er nog, met been en al en ja de pennen zitten er nog in en blijven er ook in. Ik hoop dit never nooit meer mee te maken!!!

Ik dacht altijd dat oudere mensen hun heup braken, nou ja ik heb dan wel het lichaam van een oudere maar dan nog!!
Ondertussen is mijn botdichtheid weer enigszins stabiel en mijn vit D ook. Mjin vit. D stond op 10 en dat moet op 75 staan dus dat zegt genoeg 😉

Ik moet natuurlijk altijd blijven opletten want ik ben nog niet veel, maar wel sterker dan toen!

Ik ging van de week ook door alle berichten en kaarten die ik kreeg van mensen die ik totaal niet in real life ken alleen maar van het internet. Werd er gewoon weer warm van <3 zo lief allemaal en heb zoveel Steun aan die mensen gehad :D, ja geweldig!!

Nogmaals, hoop ik dat dit de laatste keer is geweest en nooit meer de OK in hoef 😉

15 gedachten over “Twee jaar gaat hard

  1. Ik heb jaren lang op een orthopedie afdeling gewerkt als verpleegkundige en daar zag ik toch ook jongere mensen hoor, maar wat zeker zo is, is dat als het een geplande ok is, dan is de pijn en nasleep zoveel minder dan na een breuk. Helemaal niet raar dat je terug denkt aan deze dag hoor.

    1. het was geen geplande ok maar ik moest wachten tot er een trauma chirurg beschrikbaar was aangezien ik een risico was omdat mijn bloedwaardes zo laag stonden weer en ik maar 22 kg woog 😉 en oh echt? heb nog nooit gehoord van een jongere met een gebroken heup , maar als je daarin werkt zou het wel zo zijn want dan zie je dat vaker als een leek natuurlijk 😀

  2. Wat een bikkel ben je dat je die 2 dagen door bent gekomen na de breuk en voor de operatie. You are still here, yay!!!!

  3. Jemig, zo lang moeten wachten op je operatie? Ik begrijp het wel als je vertelt van de traumachirurg, je waardes en het gewicht wat je destijds had. Snap het ook dat terugblikken heel verdrietig kan zijn. En dat is nog een understatement. Toch goed dat je het wel doet, want je bent er. En er sterker uitgekomen (toch?). Heftig allemaal hoor.

  4. Wat een heftige gebeurtenis voor je! Gelukkig ben je er nu goed van hersteld. En echt heel fijn dat je botdichtheid weer ok is. Voel je je toch wat veiliger.

Reactie plaatsen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.